Bud Spencer & Terence Hill - Slaps And Beans

Zoals verwacht, en in tegenstelling tot de Noi Siamo Angeli-game uit 1997 (een serie met Bud Spencer), hebben ze d

Zoals verwacht, en in tegenstelling tot de Noi Siamo Angeli-game uit 1997 (een serie met Bud Spencer), hebben ze dit keer gekozen voor het genre dat het beste bij hen past: de beat 'em up (ik tegen de buurt). Aan het begin van het spel kunnen we beslissen of we als Terence of als Bud willen spelen.

Het spel is speciaal ontworpen voor twee spelers, maar als er niemand anders is om mee te spelen, neemt de computer de controle over het andere personage over, en kunnen we hen wanneer we maar willen bedienen met een knop waarmee we van het ene naar het andere personage kunnen wisselen.

De twee worden in wezen op dezelfde manier bestuurd, hoewel er bepaalde verschillen zijn als het gaat om het uitvoeren van hun bewegingen. We hebben één knop om aan te vallen, één om een speciale beweging te maken, één om dingen (of vijanden) vast te pakken en een andere om ons te verdedigen. Een van de beste details van dit spel is de grote aandacht die is besteed aan het originele materiaal, zodat de bewegingen die we in het spel zien zijn ontleend aan de films van deze twee legendarische acteurs.

Het spel heeft veel details die het vooral interessant maken voor fans van het duo dat je een duw geeft, en zelfs voor fans van actiegames in het algemeen. Tijdens de gameplay komen we een handvol situaties tegen die de toon van het spel veranderen door middel van mini-games, en dit maakt vaak zinvol vanwege het verleden van de films van deze acteurs.

Helaas is het maken van een goed videogame meer dan alleen het nemen van source-materiaal en kijken hoe scènes kunnen worden omgevormd tot gameplay-elementen. Je moet timing en intensiteit meten, en scènes creëren op de meest memorabele en minst saaie manier mogelijk. En helaas is dit waar Slaps and Beans iets tekortschiet, vooral als we het spel in één keer spelen.

Aan de andere kant, als we spelen alsof elke scène een film is, wordt dit defect minder opvallend. Het is jammer, maar we moeten toegeven dat het beat 'em up-genre op dit aspect zeer zwak is, en er zijn zeer weinig games die dit probleem efficiënt weten aan te pakken.

Gelukkig kunnen we zeggen dat het spel echt uitblinkt, vooral voor degenen die van goede pixelart houden, in de graphics. We hebben voortdurend het gevoel dat we ons in een van de films van dit duo bevinden, maar alsof het spel is ontworpen voor een iets krachtiger apparaat dan 16-bit machines of consoles.

Maar waar het spel echt uitzonderlijke niveaus bereikt, is in de geluidseffecten. Vanaf het eerste moment is er muziek uit de films, met een aantal gezongen nummers, en geluiden direct uit films zoals They Call Me Trinity en latere werken, inclusief het klassieke geluid van de hamer die op vijanden valt wanneer Bud's vuist op hun hoofden landt. Dit alles is gedaan met veel spaghetti western-karakter, terwijl het relatief trouw blijft aan de 16-bit gamecategorie, dus er zijn geen relatief complexe stemmen in dit spel, alles is in tekst en meestal goed vertaald.

Het moet gezegd worden dat dit spel moet worden genomen voor wat het is, een eerbetoon aan een genre van cinema en acteurs die hun stempel hebben gedrukt in bepaalde delen van de wereld. Op zich is het een fantastisch product, maar als we ons richten op het feit dat het een arcadegame van een bepaald genre is, is het niet het beste voorbeeld, ondanks de goede kunst en het geluid.