De Textorcist: Het Verhaal van Ray Bibbia

Het eerste dat gezegd moet worden over deze titel is dat het ons een echte uitdaging biedt dankzij de onderscheidende mechanics. Je zu

Het eerste dat gezegd moet worden over deze titel is dat het ons een echte uitdaging biedt dankzij de onderscheidende mechanics. Je zult vechten voor je overleven in een bullet hell, terwijl je ook uitdrijvingen typt: de enige manier om vijanden aan te vallen.

De Textorcist is dus een bullet hell waarin de toetsen op het toetsenbord jouw wapen zijn – maar verwacht niet dat de zinnen en zinnen die je moet typen eenvoudig zijn. Je neemt de rol aan van Ray Bibbia, een particuliere exorcist die de demonen bestrijdt die de stad binnendringen. Naast de bijbel die altijd bij je is, komen je aanvalsmethoden in de vorm van uitdrijvingen en teksten die op het scherm verschijnen. Dit zorgt voor een hectische ervaring, omdat je aanvallen moet vermijden terwijl je ook in het Engels en Latijn typt.

Het kan niet ontkend worden dat de moeilijkheidsgraad van het spel is wat het belachelijk leuk maakt. Niet alleen worden je reflexen op de proef gesteld, maar ook je vermogen om je aan te passen aan verschillende vijanden en confrontaties. Er zijn in totaal tien bazen, elk met hun eigen bewegingen en omgevingen, en ze zullen je allemaal aan het zweten brengen.

De gevechten zijn behoorlijk gevarieerd en daardoor echt leuk terwijl je geleidelijk de mechanics onder de knie krijgt. Gevechten houden in dat je aanvallen ontwijkt en typt met het toetsenbord. Naarmate je elke fase van de uitdrijving voltooit, verzwakt de vijand. Maar als je een klap krijgt, valt de bijbel op de grond, en je zult sterven als je het volledige ritueel niet kunt reciteren.

Hoewel het spel extreem moeilijk is, maken de gevechtsmechanics het echt leuk. Het is niet zomaar een klassiek bullet hell waarin je aanvallen moet vermijden en schieten – de toetsenbordmechanics maken het uniek.

Visueel lijkt het alsof je naar een 16-bit titel kijkt, met goed ontworpen sprites en omgevingen die barsten van de pixels en kleur. De soundtrack is ontworpen om ons een opkikker te geven terwijl we spelen, en dat lukt behoorlijk goed. Wat betreft graphics is het geweldig – donker, zoals je zou verwachten van een exorcist/demongeval.

De manier waarop het verhaal zich ontvouwt is ook vrij opvallend – het is enigszins donker en serieus, maar toch humoristisch, wat het nog aantrekkelijker maakt. Het is een geweldig spel, absurd in sommige opzichten, maar aangenaam van begin tot eind.

Tot slot is de moeilijkheidsgraad heel goed gebalanceerd, zodat je aan het einde van het spel nog steeds je toetsenbordvaardigheden kunt tonen. Laten we beginnen met uitdrijven!