Flynn: Zoon van Crimson

Flynn: Zoon van Crimson is een van die indie-games die ideaal zijn voor degenen die houden van tweedimensionale platformgames met een

Flynn: Zoon van Crimson is een van die indie-games die ideaal zijn voor degenen die houden van tweedimensionale platformgames met een focus op avontuur en klassieke elementen. De titel van Studio Thunderhorse heruitvindt niets, maar dat hoeft ook niet. Hun belangrijkste deugd is hoe ze gebruik hebben gemaakt van de tools die ze tot hun beschikking hebben en hoe ze hun mechanics uitvoeren.

Deze titel plaatst ons in de schoenen van de jonge Flynn in een verhaal dat de heldenreis vertelt om zijn thuisland te beschermen. Een meedogenloos kwaad loert zonder waarschuwing op het prachtige eiland Rosantica. De barrière tussen het eiland en The Scourge is gebroken, waardoor bovennatuurlijke fenomenen ontstaan en vijandige wezens langzaam elk gebied van het eiland bevolken. Flynn is de uitverkorene, verantwoordelijk voor het stoppen van deze calamiteit en het herstellen van een bedreigde vrede. Hij doet dit niet alleen... Dex, zijn mystieke metgezel en beschermgeest, zal hem op deze reis vergezellen, hoewel je moet ontdekken in welke mate.

Zo wordt een game gepresenteerd die de klassieke werken die ooit de stijlgids van sidescroller RPG's hebben bepaald, grondig heeft bestudeerd. De essentie van Shovel Knight hangt in de lucht; niet alleen in de structuur, maar ook in het besturingssysteem. Het werk van Yacht Club Games is bekend als een benchmark, maar deze titel probeert het niet na te volgen. In plaats daarvan duikt het verrassend diep in een cast van bewegingen en acties die het geheel zijn eigen identiteit geven. Eerlijk gezegd weet Flynn: Zoon van Crimson zich goed genoeg te onderscheiden zodat vergelijkingen vergeten worden na de eerste paar levels. Het is slechts 6 uur lang bij een gemiddeld tempo, wat je meer laat verlangen, maar ook voorkomt dat het verrassingseffect verloren gaat. Het herhaalt nauwelijks situaties, het weet de nieuwe vaardigheden van het personage te integreren en te combineren, zodat elk type vijand zwak is voor een bepaald type elementaire magie, maar het benut deze niet helemaal.

Een verrassend aspect is hoezeer het gameplay beïnvloedt om een zwaard, bijl of grijparm te gebruiken; niet zozeer omdat de besturing anders is of omdat ze meer of minder schade toebrengen (ze hebben zelfs verschillende combo's), maar omdat vijanden kwetsbaar kunnen zijn voor één bepaald type aanval... en verschrikkelijk zwak voor een ander. Dit intensifieert het RPG Actie-element van Flynn: Zoon van Crimson exponentieel, vooral in de laatste fasen en zone-bazen, en het levelontwerp is hier ook op gericht.

De realiteit is dat Flynn: Zoon van Crimson geen metroidvania is, het is een side-scrolling platformer, en zijn puzzels zijn extreem eenvoudig. Sommigen ervan onderbreken het zeer actieve tempo van de gameplay. Zijn grote deugd, samen met het puur mechanische en controleschema, zijn de eindbazen. Net als bij Mega Man komen we meestal met minstens één nieuwe vaardigheid bij hen aan, maar dat is geen fout; in plaats daarvan combineert het alles wat we hebben geleerd en plaatst ons in meer dan één benarde situatie. In totaal zijn er een half dozijn van hen, en ze domineren elke deel van de bedreigde regio. Af en toe wordt onze voortgang op de kaart onderbroken door een calamiteit, wat een baasgevecht is: totdat we deze verslaan, zijn alle levels op slot.

Schoonheid aan alle vier zijden

Zoals je kunt voorstellen, zijn de looks in dit geval niet misleidend. Flynn: Zoon van Crimson is een mooie game, het is een genot voor het oog en heeft fantastische animaties. Zijn 2D-focus ligt op kleur, zowel in de personages als in het landschap, en het ziet er goed uit op elk schermformaat bij 60 FPS. De karakteranimaties, vooral die van Flynn en Dex, zijn vol detail, net als de omgevingen en vijanden die we tijdens het avontuur tegenkomen. Daarom is het jammer dat er zo'n beperkte variëteit in dat opzicht is. Je herkent de patronen van een kunstmatige intelligentie die iets te wensen overlaat snel. Soms is de omgeving een grotere hindernis dan de vijanden zelf.

Kortom, Flynn: Zoon van Crimson is een frisse, plezierige, goed uitgevoerde en bescheiden avontuur, een eerlijke titel op alle manieren die hopelijk de studio zal dienen om een grotere en ambitieuzere sequel te maken of om met andere genres te experimenteren. Er is niets om op aan te merken, hoewel excellentie ook niet is bereikt. Het eindigen met een glimlach op je gezicht is een teken dat ze geweldig werk hebben geleverd.