Inmost · IDC Games

Afgezien van de eigenaardige beelden, die we eerder hebben genoemd, is het eerste dat opvalt aan Inmost dat je drie personages bestuurt.

Afgezien van de eigenaardige beelden, die we eerder hebben genoemd, is het eerste dat opvalt aan Inmost dat je drie personages bestuurt.

Je begint als een jong meisje - hoewel dit deel soms een oude man is. Kortom, elke keer dat je als een van deze twee personages speelt, weegt het verhaal in dat gedeelte zwaarder dan het daadwerkelijke spel. Je kunt enkele puzzels tegenkomen, maar omdat de personages langzaam bewegen of echte vaardigheden missen, is dit deel van het spel meer gericht op de voortgang van het verhaal zelf.

Later speel je als de oude man. Ondanks dat hij niet bijzonder behendig is, kan hij een soort sprongen maken, zich verplaatsen en voorwerpen gebruiken. Als gevolg hiervan draait dit deel van het spel om het verkennen van een beperkt gebied waarin je uitdagingen moet voltooien om door te gaan naar het volgende deel van het verhaal. In dit deel van het spel ontvouwen zich verschillende verhalen, en naar verwachting hebben deze te maken met het grootste deel van de gameplay.

De meest behendige van alle personages is de ridder die, gewapend met een zeis en een haakschot, het opneemt tegen vijanden in de meest actievolle delen van de games. Hoewel er in deze delen van het spel ook behoorlijk wat puzzels moeten worden opgelost, is er veel meer actie en daarom is dit gedeelte dynamischer.

Naast gameplay is de belangrijkste boodschap van Inmost er echter een van verlies, en het is een centraal onderdeel van het spel. De boodschap presenteert zich aan het begin, waardoor men denkt dat de game een soort licht horrorverhaal in 2D is. Beetje bij beetje wordt dat echter aan de kant geschoven en ontdekken we wat de boodschap werkelijk is.

Wat de beelden betreft, is de game behoorlijk baanbrekend. Bij stilstaande beelden lijkt de esthetiek niet veel op iets op de Game Boy of zelfs op 8-bits computers zoals Spectrum. Maar als je het spel in beweging ziet, verdwijnen al die percepties uit het raam. Enerzijds ligt het werkniveau, zeker op het gebied van animatie, enorm hoog. Jon Davies, een expert in pixel en animatie, is hiervoor te danken – eerder werk van hem kan worden gewaardeerd in Super House of the Dead Ninjas, 88 Heroes en Blade Strangers. Maar bovenal geeft fantastisch lichtwerk het 2D-spel volume en injecteert het wat meestal een zwart-witspel is met kleur en leven.

Concluderend, hoewel Inmost zeker een bepaald type publiek heeft, kan het op de een of andere manier door vrijwel elke gamer worden genoten. Degenen die meer van uitdagingen en puzzels houden, zullen zich vermaken wanneer ze zich in de verkenningsfasen van het spel bevinden, en vechten met de ridder is even eenvoudig als bevredigend. Visueel gezien is het een juweeltje – het duurt maar een paar seconden voordat je dat begrijpt – maar degenen die uiteindelijk drie tot vier uur spelen, zullen ongetwijfeld aansluiten bij het verhaal dat Hidden Layer Games wil vertellen.