Songbringer · IDC Games

Als we een spel analyseren, kan het soms niet worden ontkend dat wat voor ons ligt anders is. Vooral bij deze gelegenheid brengt Wizar

Als we een spel analyseren, kan het soms niet worden ontkend dat wat voor ons ligt anders is. Vooral bij deze gelegenheid brengt Wizard Fu Games ons een 2D atypische actiegame en alle kwaliteiten die nodig zijn om het te laten opvallen in de indiescene.

Het doet een beetje denken aan Zelda en technisch gezien is het een genot. Songbringer biedt ons onderweg een gezonde dosis humor en wat leed.

Songbringer spelen houdt in dat je de confrontatie aangaat met het gevaar van een spel dat procedureel wordt gegenereerd - op basis van een patroon dat je eraan geeft - terwijl je een vijandige omgeving overleeft die je over de rand zou kunnen sturen. Wizard Fu Games schrikt er niet voor terug dat deze game als hardcore wordt beschouwd en dat je na menig spannend moment keer op keer kunt sterven.

Nee laten we het hebben over wat een lust voor het oog het is; dit is pure pixelwaardering. Het is toegewijd aan zijn retrogevoel, maar het heeft ook een modern tintje, wat betekent dat personages er niet alleen uitzien alsof ze aan de oppervlakte vastzitten, ze zijn meer aanwezig. Dit wordt verder ondersteund door geïntegreerde schaduwen en de constante regen en zijn korrelige druppels die in de meren terechtkomen, waardoor het zich onderscheidt van een 16-bits titel.

Songbringer is vanaf het allereerste begin een eerbetoon aan en een parodie op Legend of Zelda. Je begint door af te dalen in een grot om een zwaard te achtervolgen, dat vervolgens wordt geheven op een manier die typisch Hyrule is... Maar dit is nog maar het begin. Later voer je een woord van zes letters in (wat je maar wilt, het hoeft niet logisch te zijn), en op basis daarvan wordt de spelkaart gegenereerd. De willekeur ervan betekent dat elke keer dat je een nieuw spel start, het voelt alsof alles goed komt. Dat gezegd hebbende, niet alles gaat over rozen. Vreemde, zenuwslopende dialogen brengen je terug naar de realiteit dat je door een onaangename, dystopische wereld gaat.

Elementen van fantasie worden vermengd met opvallende metalen platforms, waardoor je het gevoel krijgt dat je tussen de ruïnes bent van een gevallen techno-middeleeuwse beschaving. Bovendien zijn er voorwerpen die je tijdens je avontuur helpen. Interessant is dat er een flagrant psychedelisch element in het spel zit. Om uw zintuigen te herstellen en aan te scherpen, moet u bepaalde stoffen gebruiken die typisch hallucinogeen zijn. In feite komen deze sensaties op vanwege wat ons door de game wordt getoond. Een ander interessant aspect is de mogelijkheid om te mediteren. De ontwikkelaars hielden duidelijk van het idee om 'wild' en 'onhandelbaar' te combineren met meditatie-zen.

Maak je echter geen zorgen, het gaat vooral om het zwaaien met zwaarden en het bewegen over het scherm terwijl zwermen vijanden je proberen neer te halen. Er zijn ook verschillende wapens die kunnen worden ontgrendeld, allemaal almachtig. Het geheel is doordrenkt met een serieus gevoel voor humor (en vooral spot), vanaf het moment dat we de hoofdpersoon, Roq Epitheos, ontmoeten die geen shirt heeft en zijn kleding heeft verloren in een schipbreuk waardoor hij "gestrand" is in de wereld van Ezkera.

Tot slot moet worden gezegd dat Songbringer een echte roguelike is, die put uit RPG-ervaring maar er een aanbiedt die meer "hardcore" is. Het onderscheidt zich met zijn willekeurig gegenereerde kaarten en een zekere eenvoud – die het probeert te compenseren met wapens en een goede moeilijkheidsgraad.