Voidigo · IDC Games

Videospellen zitten vol met goede geluiden en audio-tracks. De vervormde explosies van raketten in Quake, de gruwelijke klap van een h

Videospellen zitten vol met goede geluiden en audio-tracks. De vervormde explosies van raketten in Quake, de gruwelijke klap van een headshot in Gears of War, de iconische schreeuwen van Mario... Deze dienen allemaal als lokaas dat ons in de werelden van onze favoriete games trekt.

Veel subtiele animaties dienen ook dit doel: de trillingen van het scherm die opduiken in Vlambeer's pixel art arcade spellen, de pauzes bij het raken, en de harde audio-indicatoren van Hades' gevechten. Al deze elementen versterken elke actie en geven elke ervaring een gevoel van kinetische energie en beloning.

Voidigo combineert alles en laat elke kamer resoneren en bouncen met een kakofonie van gekwetter, geschreeuw en getril, voordat het zichzelf weer opricht, het stof afklopt en alles opnieuw doet.

Elk frame van Semiwork Studio's roguelike zit vol beweging en activiteit; doet denken aan Klasky Csupo's schokkende, golvende animatie, terwijl objecten en personages springen en wiebelen voordat je ze met een schot in het gezicht de lucht in stuurt.

Voidigo is een roguelike die vergelijkbaar is met andere scherm-schuddende top-down shooters zoals Nuclear Throne en Enter the Gungeon. We spelen als Drash, een klein roze vogeltje dat geen herinnering heeft aan haar verleden, maar is gekozen door Antivoid om te helpen de Void te bestrijden, een allesverwoestend kwaad dat de realiteit heeft verdorven. Om dit te doen, moeten we wielvormige levels verslaan, elk met een kern in het midden die verbonden is met een ring. Elk level heeft een baas, en een groot jagerbeest dat door de warp is gecorrumpeerd. Wanneer je de baas tegenkomt, die in elke vorm kan voorkomen, zoals een enorme koningin mier of een carnivore plant met een anglerfish-lokmiddel, kun je beginnen hem uit elkaar te scheuren.

De bazen hebben behoorlijk grote gezondheidsscherven en een breed scala aan telegraphiërde aanvallen die moeilijk te vermijden zijn. Je zult al snel opmerken dat ze een grote gezondheidsbalk hebben bedekt met sloten. Dit komt omdat elke kaart een set van Void-Gecorrumpeerde Monolieten heeft die de baas beschermen. Natuurlijk moet je ze vernietigen voordat je de ultieme vijand van het level volledig kunt verslaan.

Maar wacht! De monolieten zijn vaak vergrendeld met een sleutel die wordt vastgehouden door een bepaalde variëteit aan minions die in het gebied rondom de hoofdhub te vinden zijn. Dus het doel van het spel is om de monolieten te vinden, de sleutel te krijgen, deze te elimineren, en de baas te jagen. Het is echter niet zo simpel, want bazen zijn niet statisch, ze zwerven over de kaart, zeuren je wanneer ze zich moedig voelen of rennen weg om zich te verstoppen en te genezen.

De loop werkt als een mix van Monster Hunter en Nuclear Throne, een reeks micro-doelen die je dwingen deel te nemen aan helse gevechten vol agressieve bomen, met schelpen bedekte schurken en luidruchtige varkens, terwijl je zoekt naar nieuwe vortexen van loot om wapens te verzamelen, of winkels om je munitie (of duurzaamheid voor melee wapens) aan te vullen.

Net als de meeste roguelikes kun je ook veel passieve upgrades krijgen: edelstenen die laserstralen schieten, knoppen die willekeurige omgevings effecten activeren, upgrades om sneller te schieten, of om je armen langer te maken...

Gevechten zijn hectisch en kinetisch met projectielen en vijanden die elkaar beschieten, maar je bent uitgerust met een aantal leuke bewegingsopties, waaronder een sprint, een sprong die ook dienstdoet als een dodger, en een Mario-achtige stomp die vijanden verblindt. Zoals bij alle geweldige roguelikes, stelt de synergie tussen wapens en effecten je in staat om leuke combos te creëren.

Voidigo is zeker een spel dat je moet proberen, laat je niet afschrikken door de over de top 90s surrealiteit. Er is veel ruimte voor een uitzonderlijke ervaring hier, en het hebben van level-veroverende bazen die je achtervolgen is iets dat nooit verveelt. Het voelt allemaal een beetje manic aan, en dat gaat hand in hand met de sterven-en-herstart aanpak van een roguelike.