Horace

Horace to wizualna poezja, piękna opowieść o człowieku. Pikselowe dzieło, które mówi o istnieniu, o życiu i o wszechświecie. To głęboka i porywająca gra, która nie tylko odważa się podjąć filozoficzne tematy dużego kalibru, lecz również posiada prostą i bezpośrednią historię, oraz przejrzysty tryb gry. Do tego jest tak dobrze zaprojektowana, że stała się najlepszą platformówką 2019 roku (dla autora tego tekstu i dla kogokolwiek, kto jest choć trochę wrażliwy w kwestiach sztuki).

To gra w pikselowej estetyce. Podczas scen narracyjnych kamera robi mocne zbliżenia, które przemieniają Horace w dzieło nowoczesnej sztuki. W niektórych momentach gra jest piękna i abstrakcyjna, a w innych kamera zbliża się tak bardzo do biegu wydarzeń, że prawie przestajemy rozróżniać poszczególne postacie i możemy nacieszyć oko cudownym puentylizmem pikseli.

Metafora chaosu, która się rodzi w umyśle naszego bohatera, czasem przytłoczonego i zaniepokojonego lekcjami, jakie daje mu życie lub naukami swojego mistrza.

Horace nas zaskakuje podjęciem poważnych tematów w szczerej i jasnej formie. Jego wszechświat niejednokrotnie stara się zbliżyć do wszechświata Douglasa Adamsa, twórcy „Autostopem przez Galaktykę”.

Ta gra jest przede wszystkim wspaniałą platformówką z wieloma ciekawymi epizodami i na pewno nie zanudzi żadnego gracza.