Isang samahang hindi natitinag ang sumisibol mula sa mga guho ng panahon

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa wakas, tum穿₱aw sa ulap ng espasyo at sa mga bigat na nabuo ng mga taong hiwalay. Sa tahimik na sandaling iyon, wala nang ibang mahalaga—kundi sila, at lahat ng kanilang naging.

Sa likod ng titig na iyon, nasusunog ang isang init na nagmula sa shared blood, ng mga ugnayang hindi kayang putulin ng kahit anong talim, ngunit kasama rin ang masakit na puwang ng siyentipikong bantog sa katahimikan at distansya.

Sa paligid nila, bumagsak ang ilaw—nanghihina na mga sinulid na hinabi mula sa panghihinayang at kawalang-katiyakan. Isang wakas, marahil… o ang pagsiklab ng isang bagay na matagal nang naantala. Sapagkat sa katotohanan, ito’y palaging tungkol sa kanila.