Songbringer · IDC Games

Minsan kapag sinusuri natin ang isang laro, hindi maitatanggi na iba ang nasa harapan natin. Sa partikular na okasyong ito, ang Wizard

Minsan kapag sinusuri natin ang isang laro, hindi maitatanggi na iba ang nasa harapan natin. Sa partikular na okasyong ito, ang Wizard Fu Games ay naghahatid sa amin ng isang 2D na hindi tipikal na larong aksyon at lahat ng mga katangiang kailangan para maging kakaiba ito sa indie scene.

Ito ay medyo nakapagpapaalaala kay Zelda at isang kasiyahan, sa teknikal na pagsasalita. Nag-aalok sa amin ang Songbringer ng malusog na dosis ng katatawanan at ilang pagdurusa sa daan.

Ang paglalaro ng Songbringer ay nangangailangan ng pagharap sa panganib na dulot ng isang laro na nabuo ayon sa pamamaraan – batay sa isang pattern na ibinigay mo dito – habang nabubuhay sa isang masamang kapaligiran na maaaring magpadala sa iyo sa dulo. Ang Wizard Fu Games ay hindi umiiwas sa katotohanan na ang larong ito ay itinuturing na hardcore, at maaari mong asahan na mamatay nang paulit-ulit, pagkatapos ng maraming tensiyonado na sandali.

Hindi, talakayin natin kung gaano ito kapistahan para sa mga mata; ito ay purong pixel appreciation. Nakatuon ito sa retro nitong pakiramdam, ngunit mayroon din itong modernong ugnayan na nangangahulugang ang mga character ay hindi lang mukhang nakadikit sa ibabaw, mayroon silang higit na presensya. Ito ay higit na tinutulungan ng pinagsama-samang mga anino, at ang patuloy na pag-ulan at ang mga pixelated na patak nito ay dumarating sa mga lawa, na pinagbukod-bukod ito mula sa isang 16-bit na pamagat.

Ang Songbringer ay nagbibigay pugay sa, at mga parodies, Legend of Zelda sa simula pa lang. Magsisimula ka sa pamamagitan ng pagbaba sa isang kweba sa pagtugis ng isang espada, na pagkatapos ay itinaas sa paraang quintessentially Hyrule... Ngunit ito ay simula pa lamang. Sa ibang pagkakataon, naglagay ka ng anim na letrang salita (anumang gusto mo, hindi kailangang magkaroon ng kahulugan), at ang mapa ng laro ay nabuo batay doon. Ang pagiging random nito ay nangangahulugan na sa tuwing magsisimula ka ng isang bagong laro ay parang lahat ay gumagana. Sabi nga, hindi lahat ay isang kama ng mga rosas. Ang kakaiba, nakakatakot na pag-uusap ay nagbabalik sa iyo sa katotohanan na ikaw ay dumadaan sa isang hindi kasiya-siya, dystopian na mundo.

Ang mga elemento ng pantasya ay hinaluan ng mga nakakaakit na metal na platform, na nagbibigay sa iyo ng pakiramdam na ikaw ay kabilang sa mga guho ng ilang nahulog na techno-medieval na sibilisasyon. Higit pa rito, may mga bagay na tutulong sa iyo sa kabuuan ng iyong pakikipagsapalaran. Nang kawili-wili, mayroong isang maliwanag na psychedelic na elemento sa laro. Upang mabawi at mapatalas ang iyong mga pandama, kakailanganin mong uminom ng ilang mga sangkap na karaniwang hallucinogenic. Sa katunayan, ang mga sensasyong ito ay dumarating dahil sa kung ano ang ipinapakita sa atin ng laro. Ang isa pang kawili-wiling aspeto ay ang opsyon na magnilay. Malinaw na nagustuhan ng mga developer ang ideya ng paghahalo ng "wild" at "unruly" sa meditation zen.

Gayunpaman, huwag mag-alala, ito ay halos tungkol sa pag-indayog ng mga espada at paggalaw sa paligid ng screen habang sinusubukang ibagsak ka ng mga kalaban. Mayroon ding ilang mga armas na ia-unlock, lahat ng mga ito ay makapangyarihan. Ang buong bagay ay nahuhulog sa isang seryosong katatawanan (at, higit sa lahat, panlilibak), mula sa sandaling makilala natin ang pangunahing tauhan, si Roq Epitheos, na walang sando, na nawalan ng damit sa pagkawasak ng barko na nag-iwan sa kanya na "napadpad" sa ang mundo ni Ezra.

Upang tapusin, kailangang sabihin na ang Songbringer ay isang tunay na roguelike, mula sa karanasan sa RPG ngunit nag-aalok ng isa na mas "hardcore". Ginagawa nito ang marka nito sa mga random na nabuong mapa, at isang tiyak na pagiging simple - na sinusubukan nitong tumbasan ng armas at isang mahusay na antas ng kahirapan.