Walang Liwanag

Dapat nating sabihin na ang mga manlalaro ay nagkakaroon ng isang natatanging pakiramdam ng kasiyahan na nagaganap lamang kapag tayo ay “nakadiskubre” ng isang laro. Isang bagay na mas karaniwan noong golden age ng gaming, kung saan ang access sa impormasyon ay nakatali sa mga magasin at programa, at ang pagbili ng isang di-kilalang laro ay nangangailangan ng panganib na walang kasiguraduhan. Sa kasalukuyan, napakahirap para sa isang laro na makapanghila ng ating atensyon sa hindi inaasahang paraan at, sa mga bihirang pagkakataong ito, halos palaging nagmumula ito sa mundo ng indie. Ito ang kaso sa Walang Liwanag, ang action RPG na binuo ng Zelart na ang pixel art ay tiyak na mag-iiwan sa iyo ng panggigilalas sa kanyang trailer, ngunit ang kanyang setting ang tunay na nagiging dahilan upang mahulog ka sa pagmamahal sa laro sa sandaling lumubog ka sa kanyang mundo.

Bilang unang impresyon, maaari nating sabihin na parang ito ay isang action na laro na may masiglang combate at isang simpleng naratibong dahilan na nag-aanyaya sa atin na ipagpatuloy ang pag-usad. Ngunit habang umuusad tayo, lumalabas na ang kwento ay isang kamangha-manghang web ng mga anekdota at karanasan ng daan-daang NPC na nagpapanatili sa atin ng interes sa mga matataas na antas ng hirap at ang pagkabigo ng paulit-ulit na pagtanggap sa isang laban ng maraming beses.

Sa Walang Liwanag tayo ay naglalaro bilang isang misteryosong bida na ang buhay ay nawasak sa loob lamang ng ilang segundo. Ang hukbo ng Simbahan ng Dakilang Kamay ay winala ang kanyang nayon, pinatay ang kanyang pamilya sa kanyang harapan, at dinukot ang kanyang sanggol upang isakripisyo. Ang sangkatauhan ay nawasak ng isang pandaigdigang sakuna at, upang makaligtas, napilitang magtago sa ilalim ng lupa. Nang tila lahat ay nawawala, sumulpot si Samedi, isang misteryosong tauhan na magbibigay sa atin ng isang alok na hindi natin matatanggi.

Ito ang simula ng isang pakikipagsapalaran na sumasaklaw sa isang malawak na hanay ng emosyon, hindi lamang dahil sa mga kaganapang huhubog sa pangunahing kwento kundi pati na rin sa napakalaking bilang ng mga interaksyong sosyal (sa anyo ng mga pangalawang misyon o simpleng diyalogo) sa mga NPC na piling bumubuo sa masalimuot na mga lungsod sa ilalim ng lupa. Bawat karakter na ating nakikilala ay may sasabihin at mula sa mga paguusap na ito, maaari nating mahulaan ang estado ng sibilisasyon, ang kanilang mga pasakit, pangarap at pag-asa. Makikita rin natin kung paano sila nasasaktan o... Mayroon bang ibang posibleng daan? Marahil, iyan ang layunin ng sistema ng karma.

Mayroong dalawang magkasalungat na karanasan na humuhubog sa alok ng Walang Liwanag. Sa isang bahagi, mayroon tayong bahagi ng aksyon: mabilis, masigla, at talagang nakakapinsala. Sa kabilang bahagi, mayroon tayong naratibo: mabagal, malalim, at puno ng mga mungkahi at mga pahiwatig na pumipinta sa madilim na tanawin ng dystopia na ito sa hinaharap. Upang iugnay ang parehong mga dulo, ang sistema ng karma ay pumapasok, na kinakatawan ng isang simpleng half-green at half-red na bar. Habang natutuklasan natin ang mga NPC, maaari tayong makipag-ugnayan sa kanila, magbigay ng opinyon, o makialam sa kanilang mga problema. Batay sa ating mga aksyon, ang karma ay umaangat patungo sa isa sa mga panig nito at ang parametrog ito ay magiging mahalaga sa parehong aspeto ng pakikipagsapalaran.

Tungkol sa panig ng naratibo, ito ay nagbubukas o nagsasara ng ilang mga pangalawang misyon para sa atin, na may mga karakter na makikipag-usap lamang sa atin kung tayo ay nasa isa sa mga panig ng scale ng karma. At maaari pa itong magtakda kung aling sa maraming mga pagtatapos ang makakamit natin sa pagtatapos ng laro. Tungkol sa playable na bahagi, palagi tayong natutulungan na kumonsumo ng kaunting magandang karma kapag gumagamit ng ilang pabor na magagamit natin. Kapag tayo ay gumawa ng mga desisyon na nakakaapekto sa pag-unlad ng naratibo, isang makulay na karakter ang lalabas at sasabihin sa atin ang kanyang opinyon tungkol dito.

Tungkol sa sistema ng combate, maaari nating sabihin na ito ay “simple”. Sa simula, lahat ito ay tungkol sa pag-atake at pag-iwas sa bilis ng liwanag habang patuloy tayong umausad sa mga madilim na lugar na kawili-wiling na-recreate gamit ang pixel art. Hinding-hindi tayo makaramdam ng seguridad, lagi tayong isang hakbang lamang mula sa pinapaligiran ng mga kaaway na handang tapusin tayo sa ilang saklap. Ngunit ang pakiramdam na iyon ng panganib ay nagiging talim ng tabak: nakakaadik at sabay na nakakabigla.

Ang Walang Liwanag ay nag-aanyaya sa atin na makipaglaban ng agresibo, na ang lahat ng kakayahan ay na-activate sa pamamagitan ng isang bar ng galit na napupuno lamang kapag tayo ay tumama sa mga kaaway o bumabasag ng mga bagay sa entablado at mabilis na naubos kung hindi natin mapanatili ang ritmo ng atake. Ang mga kakayahan ay naisasagawa sa pamamagitan ng isang kombinasyon ng mga aksyon na kadalasang hindi madaling isipin.

Sa huli, sa kabila ng ilang mga mahinang punto, ang laro ay nagiging isang mairerekomendang karanasan, hindi lamang dahil sa kanyang kawili-wili at madilim na naratibo, kundi dahil sa kabuuan ito ay isang magandang laro. Ang mga cinematic ay may simpleng ngunit natatanging estilo, ang disenyo ng antas ay mahusay at hindi nahuhulog sa tukso na masyadong ulitin ang sarili. Ang pixel art ng Zelart ay kahanga-hanga at ang mga animasyon ng kaaway ay umabot sa kinakailangang antas, na may mga kahanga-hangang kapaligiran at nilalang na tila galing mismo sa isip ni H. R. Giger.

Ang bahagi ng tunog ay nagwo-work sa pagkakabagay sa aesthetics, lumilikha ng isang nakakapreskong atmospera sa pamamagitan ng mga simpleng ngunit maingat na melodiya at nagkokontra sa aksyon sa tamang dosis. Bawat isa sa apat na magavailable na landas ay may natatanging tema, na nagiging mas kumplikado hanggang sa pagdating sa pinuno ng sektor at, minsan, nag-aalok ng ilang mga pagbabago sa aesthetic na karapat-dapat na huminto upang pahalagahan ang tanawin. Sa parehong paraan, ang naratibo ay nagtutulak sa atin na patuloy na sumisid sa kwento ng dystopia na ito at ang mga pangunahing tauhan ay tumutulong sa mga twist sa kwento upang makuha ang kinakailangang pag-asa upang mapanatili ang interes.

Dapat sabihin na ang Walang Liwanag ay maaaring nakakabigo, madilim, at, sa mga pagkakataon, nawawalan ng pag-asa. Ito ay may isang curve ng hirap na medyo mahirap tanggapin, lalo na kung hindi ka isang manlalaro na sanay sa ganitong uri ng pamagat. Ngunit, kung haharapin natin ang hamon na may pasensya, ito ay gagantimpalaan tayo ng isang malalim na pakikipagsapalaran na puno ng mga kawili-wiling sitwasyon. Ang Simbahan ng Dakilang Kamay ay isa lamang sa mga bahagi ng yelo... Ang ilang mga laban sa boss ay mag-iiwan ng mga peklat sa ating mga alaala at, pagkatapos mapanood ang mga pinakamahuhusay na pamagat na muling umikot, tiyak na matutukso tayong bumalik sa mga madidilim na lungsod sa ilalim ng lupa.