Een onverbroken band rijst uit de ruïnes van de tijd

Hun ogen ontmoetten elkaar eindelijk, snijdend door de nevel van ruimte en de lasten gesmeed door jaren van afzondering. In dat stille moment deed niets er meer toe—alleen zij, en alles wat ze ooit waren.

In die blik brandde een warmte geboren uit gedeeld bloed, van banden die geen enkel mes kon snijden, maar ook de pijnlijke leegte van eeuwen gemarkeerd door stilte en afstand.

Om hen heen stortte het licht in—vervagende draden geweven uit spijt en onzekerheid. Een einde, misschien… of de vonk van iets wat lang over tijd was. Want in waarheid, het is altijd alleen om hen gegaan.